|
Yazar Zafer Ekin Karabay
|
I
Sen uzakta bir ülkesin
köylerin bırakıp gider dağlarını
bir çocuğun uykuları gibi bölük bölük
bir gebenin sancıları gibi ansızın
Sen uzakta bir ülkesin
ya sen benim sürgün kalbim.
nerdesin!..
nerdesin!..
II
Düşün eylemle
Fırat’ın Dicle’yle seviştiği an
yaramaz bir çocukluktur coğrafyam
dilim kilitli
kalbim uzak bir sığınaktır şimdi
verilmezken “bir karışı bile” kutsi kumların
erdem ve tarihsel görkem adına
bütün özlemleri alınır
düş ülkesinde çocukların
oysa masalları sürgündür
korkuları kördüğüm
ve ben küskünüm
güneyde dilsizdir küskünlüğüm.
III
Buradan hergün
keder yüklü bir tren uğurlarım
Hazro yüklü
Silvan,Ergani,Lice yüklü
ve buradan hergün
telaş yüklü bir kuş havalanır
kimliğine ve kimsesizliğine
sen benim dilimle konuşursun
ben gözlerinle ağlarım senin
dilim kilitli
kalbim uzak bir sığınaktır şimdi.
IV
Küskünüm.
Doğuda dilsizdir küskünlüğüm
acısı anlatılmayan binlerce kadın
yürür orada
sıyrılıp yılların yasından
ve gerçeklik coğrafyasından
düşler ülkesine
yürür orada
adım
adım
acısı anlatılmayan binlerce kadın.
V.
imgelem atlasının sınırları yok
sınırlardan sonra yok acısı kaderin
anısı yok
geçmişi yok kederin, geleceği yok
Yürü orada
düşler ülkesindesin yürüdükçe
yürüdükçe düşlerin gerçekleştiği yerdesin
dilim kilitli
kalbim uzak bir sığınaktır şimdi
|
